Granice polski
Określenie polskiej granicy na Odrze ma znaczenie czysto przenośne. W rzeczywistości Odra przecinała w górnym i środkowym swym biegu tereny osadnicze plemion śląskich. Bezpośrednim przedłużeniem Śląska było plemię Lubuszan, które zajmowało środkowe, a zatem zapewne przejściowe położenie między Śląskiem, Wielkopolską i Pomorzem z jednej strony, a Wieletami z drugiej. Podobnie miała się najpewniej sprawa w dolnym biegu, gdzie domniemane plemię Szczecinian siedziało zapewne po obu brzegach dolnej Odry. Dalej na północ znajdowały się wyspy Wolin i Uznam, z których każda stanowiła pomieszczenie dla jednego plemienia. Stara granica plemienna biegła tu zatem biegiem Świny, rozdzielającej od siebie obie wyspy. Gdy wszystkie te plemiona około roku 1000 znalazły się w obrębie państwa Bolesława Chrobrego, granica państwowa biegła zachodnim skrajem osadnictwa plemion śląskich i pomorskich. Nie jest to określenie precyzyjne; nie znamy granic oddzielających osadnictwo tych plemion od wschodnich sąsiadów.
Granica osadnicza przebiegała więc tutaj od prastarych czasów pasmem puszcz rozciągających się między Bobrem i Nysą. Już u schyłku X wieku tutejsze luźne związki plemienne zostały ujęte w karby nadrzędnych organizacji politycznych i kościelnych. Na Śląsku elementem organizującym było państwo czeskie, które narzuciło tej ziemi swoje zwierzchnictwo. W roku 974 zostało utworzone biskupstwo praskie, które rozciągnęło swoją jurysdykcję na plemiona: Ślęzan, Trzebowian, Bobrzan i Dziadoszan, "aż po środek lasu, do którego dochodzą granice Milczan". W roku 968 powstało biskupstwo niemieckie w Miśni, któremu zostało podporządkowane terytorium Dziadoszan (zapewne część plemienia zamieszkała na lewym brzegu Bobru). Jednakże już w roku 995 (996) cesarz Otton potwierdził temuż biskupstwu granice, sięgające od źródeł Odry aż do ujścia Słupi. W roku 1000 powstało jednak biskupstwo wrocławskie, którego granice pokrywały się z zasięgiem etnicznym plemion śląskich. Biskupstwo wrocławskie przejęło na Śląsku spadek po biskupstwie praskim. W jego granicach znalazły się więc zarówno plemię Dziadoszan, jak i Bobrzan. Była to dokładnie ta sama granica, którą przekazał nam regest dokumentu Dagome iudex, wiodący granicę państwa wzdłuż siedzib plemienia Milczan aż do rzeki Odry, a stąd dalej na północ granicą "państwa" gnieźnieńskiego aż do Bałtyku.