Cudy świata
Historycy i poeci greccy rozwodzili się wielokrotnie nad niesamowitością babilońskich ogrodów. Nie wiemy na pewno jak wyglądały, ale dzięki licznym opisom możemy snuć domysły i próbować rekonstruować ogrody Semiramidy. Powstały one najprawdopodobniej za czasów panowania króla Nabuchodonozora II, czyli między 604 a 562 r. p.n.e., na terenie Babilonu. Władca neobabiloński kazał zbudować wiszące ogrody dla swojej ukochanej żony - Amytis. Pochodziła ona z Medii i tęskniła za bujną florą swej ojczyzny. W zasadzie nie wiadomo dlaczego przyjęło się nazywać je ogrodami Semiramidy. Królowa Semiramida była legendarną władczynią Asyrii i żyła o dwa wieki wcześniej niż Nabuchodonozor II. Ogrody były założone tarasowo - stąd określenie "wiszące". Piramidalnie pięły się ku górze, stanowiąc zapewne niesamowity widok, wśród dość pustynnej, ubogiej roślinności. Tarasy utrzymywała specjalna konstrukcja z szeregu wysokich i wąskich korytarzy, przesklepionych kolebkami. Na każdym z tarasów znajdowała się roślinność, nawadniana specjalnym systemem melioracyjnym.
Od połowy VI w. p.n.e. Efez (dziś na terenie Turcji) szczycił się swoją potężną świątynią Artemidy. Był to kolos o wymiarach - 110 na 55 m., a inicjatorem budowy był ówczesny król Lidii, Krezus. Budowla powstała w stylu jońskim ok. roku 550 p.n.e. Jako twórców źródła wymieniają Chersifronta i Metagenesa z Knossos oraz Teodora z Samos. Jest bardzo prawdopodobne, że na miejscu Artemizjonu stała niegdyś starsza świątynia, zniszczona podczas jednego z najazdów Kimmerów. Pliniusz podaje, że świątynia była burzona i odbudowywana aż dziewięć razy! Już na początku IV wieku Artemizjon spłonął, został jednak odbudowany w inicjatywy Aleksandra Wielkiego i mieszkańców Efezu, dla których kult Artemidy był bardzo istotny. Dziś, po licznych pożarach i najazdach, z wielkiej świątyni Artemidy pozostały tylko marne szczątki. W drugiej połowie XIX wieku, wyprawa naukowców z British Museum odkryła miejsce, w którym najprawdopodobniej stał antyczny Artemizjon. Niewielka część z elementów wystroju przetrwała i możemy ją dziś podziwiać w urządzonym tam muzeum.
Gigantycznych rozmiarów rzeźba Zeusa powstała najprawdopodobniej ok. 430 r. p.n.e. Wtedy właśnie na terenie Olimpii działał ateński artysta, któremu przypisuje się autorstwo posągu, Fidiasz. Zeus Olimpijski został wykonany w technice chryzelefantyny - z drzewa, złota oraz kości słoniowej. Niestety oryginał, podobnie jak wiele innych greckich rzeźb, nie przetrwał.