Ćwierczwiecze XX wieku
Niemiecka polityka zagraniczna po I Wojnie Światowej od początku miała duże możliwości, ponieważ wojna ta nie tylko nie usunęła, ale nawet pogłębiła kryzys europejskiego systemu równowagi. W wojnie tej okazało się, że sprawił zawód mechanizm koalicji państw europejskich. Do rozgromienia Niemiec w obu wojnach światowych okazała się celowa interwencja czynnika spoza europejskiego systemu państw: Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jednakże po zakończeniu I Wojny Światowej Stany Zjednoczone nie asygnowały traktatu pokojowego i nie wstąpiły do Ligi Narodów powstałej w celu zachowania ładu politycznego ustanowionego tym traktatem. Stany Zjednoczone, będące największą potęgą gospodarczą świata i wierzycielem państw europejskich na kolosalne sumy, uznały za zbyteczne przejęcie ciężarów politycznych i militarnych związanych z zachowaniem systemu wersalskiego. Europejski system równowagi uległ niebagatelnemu osłabieniu ze względu eliminacji zeń Rosji, której nie zaproponowano podpisana Traktatu Wersalskiego, ani wstąpienia do Ligi Narodów, gdyż zwalczano ustrój radziecki.
Przez kilka lat mocarstwa sprzymierzone nie uznawały rządu radzieckiego i dopiero w 1924 r. uczyniły to najpierw Wielka Brytania i Italia, a później Francja. Głównym twórcą polityki antyradzieckiej była Francja, albowiem przed wojną zainwestowała w Rosji bardzo zasobne kapitały, które uległy defraudacji na skutek Rewolucji Październikowej. Francja odeszła w tym czasie od przedwojennej polityki porozumienia z Rosją przeciwko Niemcom. Minioną pozycję Rosji miały objąć mniejsze państwa wschodnioeuropejskie: Czechosłowacja i Polska. Były one jednakże słabe i nie miały takiego znaczenia, co Rosja, zatem niektóre koła francuskie liczyły na wznowienie koalicji z Rosją po ewentualnym upadku tam władzy radzieckiej, dlatego też marszałek Ferdinand Foch był przeciwny sojuszowi z Polską, który mógł utrudnić przyszłe stosunki francusko-rosyjskie.Największą słabością systemu wersalskiego stało się wyłączenie Stanów Zjednoczonych i Rosji. Francja starała się nadać trwałość temu systemowi przez maksymalne osłabienie Niemiec. Na mocy Traktatu Wersalskiego Niemcy utraciły wszystkie kolonie, jedną siódmą swojej powierzchni europejskiej i jedną dziesiątą ludności; miały być dozgonnie rozbrojone, gdyż zezwolono im tylko na posiadanie stutysięcznej armii (Reichswehr) pozbawionej ciężkiej broni; przede wszystkim miały spłacać olbrzymie odszkodowania wojenne; w planie Younga z 1930 r. przewidywano, że spłaty tych odszkodowań, choć zredukowane, trwać będą do 1988 r.