Granica zachodnia
Granicę na zachód od "państwa krakowskiego" wyznaczał punkt graniczny zwany "Alemure". Różne były próby objaśnienia tej nazwy (Ołomuniec i inne) - najlepiej będzie pozostać przy ogólnym określeniu: Morawy; stąd granica zawracała w kierunku siedzib plemienia Milczan, dalej z kolei przesuwała się na linię rzeki Odry (zapewne w okolicy Krosna), a tam schodziła się z granicą zachodnią państwa gnieźnieńskiego. Niektórzy uczeni skłonni są identyfikować użyte tutaj określenie civitas Schinesghe z miastem Szczecinem. Pewne jest natomiast, że granica jak się zaczynała nad morzem (longum mare), tak też i kończyła, zapewne w ujściach rzeki Odry.Na ostatni etap jednoczenia ziem polskich pod władzą Piastów przypada pierwsza faza walk z prącymi ku wschodowi Niemcami o utrzymanie granicy na Bobrze i Odrze.W roku 965 Mieszko zawarł sojusz z Czechami celem powstrzymania napadów wieleckich na Wielkopolskę, a następnie, przyjąwszy wiarę chrześcijańską, zawarł z cesarzem Ottonem porozumienie na zasadzie "przyjaźni", co oznaczało uznanie wyższości władzy cesarskiej przez księcia polskiego. Nie uchroniło go to przed atakiem margrabiego łużyckiego Hodona na Pomorze w roku 972; jednakże Mieszko nie pozwolił się zastraszyć interwencją niemiecką w wewnętrzne spory polsko-pomorskie i zadał napastnikowi klęskę pod Cedynią. Ponowił swoje zwycięstwo w roku 979 w walce z Ottonem II.
W roku 983 zbuntowali się przeciw margrabiom saskim Wieleci, a kilka lat później (990) przyłączyli się do nich Obodryci. Panowanie niemieckie zostało usunięte z północnego Połabia na wiele dziesiątków lat, upadły biskupstwa w Brennie, Hobolinie i w Stargardzie. Zwycięstwo reakcji pogańskiej u Słowian połabskich stanowiło jednak równocześnie zagrożenie dla panowania piastowskiego w Ziemi Lubuskiej i na Pomorzu. Z tego względu Mieszko I szukał zbliżenia najpierw z pretendentem do tronu niemieckiego Henrykiem Kłótnikiem, księciem bawarskim (984), a następnie z królem Ottonem III (985). Nastąpiło wznowienie stosunku "przyjaźni" za cenę poparcia Niemców w ich walce z Połabianami i za cenę neutralności w walce z Czechami w Polsce południowej. W roku 1000 Bolesław Chrobry otrzymał od cesarza Ottona III zwolnienie ze stosunku nierównej przyjaźni i obietnicę poparcia starań o koronę królewską w Rzymie.