Życie Haydna
Życie Haydna
Joseph Haydn żył 77 lat, przez ten czas skomponował wiele utworów.
Joseph Haydn był jednym z 12 dzieci wiejskiego kołodzieja. W wieku 5 lat został zabrany z domu przez kuzyna z Hamburga który dał mu pierwsze lekcje muzyki. Chłopcem następnie zainteresował się kapelmistrz wiedeński; do 15 roku życia śpiewał w chórze przy kościele św. Stefana w Wiedniu. W 1749 r. rozpoczął samodzielną egzystencję, dawał lekcje, nie zaniedbując jednaj uzupełniania wykształcenia muzycznego. W 1755 r. patronat nad jego twórczością objął hrabia Furnberg. Dzięki niemu Haydn otrzymał w 1759 r. stanowisko dyrektora muzycznego u hrabiego Morzina. Trudności finansowe spowodowały rozwiązanie orkiestry. W 1761 r. został nadwornym wice kapelmistrzem a później kapelmistrzem książąt Esterhazych w Eisenstadt. W 1790 opuścił Eisenstadt i osiadł w Wiedniu na stałe. Dwa razy był w Anglii gdzie licznie koncertował, napisał 12 symfonii zaś wróciwszy do kraju rozpoczął pisanie oratoriów, Ostatnie lata życia spędził otoczony sławą i szacunkiem jako jeden z najznakomitszych ludzi swej epoki.
Wczesne Symfonie
Przez „wczesne symfonie” należy rozumieć dzieła z pierwszego okresu symfonicznej twórczości Haydna.
Tematyka symfonii jest konwencjonalna. Mimo to widać niemal w każdej symfonii że Haydn szukał innych rozwiązań, niemalże starając się nadać inny charakter. Wiele z wczesnych jego symfonii reprezentuje typ muzyki programowej. W dziełach tych przedstawiał kompozytor – zwykle jakimiś charakterystycznymi efektami lub stwarzaniem odpowiedniego nastroju – przede wszystkim obrazki z życia codziennego - to co było ulubionym tematem jego spokojnej obserwacji. Treść utworów określają tytuły, których autorem – inaczej niż w symfoniach paryskich i londyńskich był sam Haydn. I tak istnieje cykl trzech symfonii nazwany Pory dnia (Poranek, Południe, Wieczór), myśliwską tematykę określają tytuły: z sygnałem rogu, czy na stanowisku, inne nazwy to: Filozof, Bakałarz, Maria Teresa i inne. Symfonia pożegnalna fis-moll nr 45 z 1772. Z jej tytułem związana jest szczególna historia – kiedy Książe Esterhazy zwlekał z udzieleniem muzykom orkiestry należnego urlopu, Haydn postanowił zwrócić uwagę w ten sposób że pod koniec utworu muzycy zaczeli opuszczacv estradę.