Hierarchia szlachty
Wbrew formalnej równości szlachty, stan ten dzielił się na wiele podklas.Szlachcicem można było zostać, rodząc się nim. Bardzo rzadko można było uzyskać przynależność do tego stanu na drodze nobilitacji lub indygenatu, kiedy to szlachcic - obywatel obcego państwa stawał się obywatelem polskim. Jedną z podstawowych zasad miała być równość wewnątrz stanu szlacheckiego, prawa te gwarantowała konstytucja z 1673 roku. Chociaż nie uznawano tytułów arystokratycznych, wiele rodzin uzyskało od zagranicznych monarchów hrabiowskie i książęce tytuły. Prawdziwy podział szlachty dotyczył jednak jej stanu majątkowego. Najniżej w hierarchii stała szlachta zwana gołotą, jej przedstawiciele byli ubodzy, nie posiadali chłopów i nie osiedlili się w żadnym majątku. Nieco wyżej można umiejscowić szlachtę zaściankową, która musiała uprawiać ziemię własnymi rękami. Trzon stanu szlacheckiego stanowiła szlachta folwarczna, średnia, która korzystała z poddaństwa chłopów. Najwyższą warstwą była magnateria, czyli możnowładcy, posiadający zarówno ogromne majątki, jak i wpływy w państwie.
Wiele zwyczajów szlacheckich jest dla współczesnych odbiorców bardzo egzotyczna.Stan szlachecki charakteryzował się różnego rodzaju zwyczajami, które miały podkreślać odrębną pozycję ludzi dobrze urodzonych. Znaczna cześć zwyczajów związana była z życiem z wiarą, która w tamtych czasach często przeradzała się w dewocję. Symbolem religijności były przypięte do pasa szable, które szlachcice często pokazywali i całowali. Aby uzewnętrznić swoją religijność, podczas uroczystości kościelnych okładano się nawzajem pięściami oraz rwano sobie włosy z głowy. Nierzadko mężczyźni głośno płakali i wznosili żarliwe modły. Wiele uwagi poświęcano ucztom oraz wystawności życia. Przyjęcia organizowano niemal codziennie, przyjaciele odwiedzali się, chcąc wynagrodzić sobie nawzajem gościnę. Tego typu zabawy niejednokrotnie przeradzały się w pijatyki, połączone z tańcami, obżarstwem oraz awanturami. Jednak szlachta uważała, że ma prawo do wystawnego i beztroskiego życia. Dziwne zwyczaje rządziły także sądownictwem, szlachcic był w zasadzie bezkarny, wystarczyło, że dosłownie "odszczekał" oszczerstwo, aby uwolnić się od odpowiedzialności.
Literatura polska zachowała wiele obrazów polskiej szlachty.Przedstawiciele szlachty zostali ukazani na łamach literatury polskiej. Często ich postawy poddawane były krytyce.