Melodia
Melodia
Ukazanie impresjonistycznego charakteru utworu, jego pięknego krajobrazu i otoczenia.
Utwór należy do tak zwanych liryków tatrzańskich. Ukazuje on fascynację poety tym krajobrazem. Jest zapisem ulotnej chwili oraz wrażenia jakie towarzyszą poecie, gdy spogląda na nocny krajobraz i unoszące się nad nimi mgły. Obraz ulega zniekształceniu pod wpływem osoby poety. Podmiot liryczny jest z pewnością zbiorowy o czym świadczą bez wątpienia czasowniki. Podmiotem lirycznym, jak można się domyśleć, są mgły, które wykonują ruch pionowy i poziomy. Czasowniki działają na dynamizację obrazu i wprowadzają elementy ruchowe do utworu. Podmiot liryczny określa przestrzeń nad stawem po niebo. Określa tajemniczą przestrzeń, tajemnicę bytu. Ruch działa na ludzką wyobraźnię. W tym momencie oddziałują ludzkie zmysły, takie, jak wzrok i słuch. Poeta posługuje się sugestią, sugeruje czytelnikowi pewne skojarzenia, oraz wspólnotę współ odczuwania, jakbyśmy również i my to widzieli. Sugeruje również zatarcie granicy między podmiotem, a obrazem, który spostrzega. Poeta nie chce zmieniać krajobrazu oraz sytuacji lirycznej. Wrażenia podmiotu są zmienne. To, co ogląda działa na jego wzrok i słuch. Tytuł bez wątpienia nam wskazuje na temat utworu, sytuację liryczną. Podtytuł wskazuje czytelnikowi na autentyzm miejsca, gdzie obecny jest ten pejzaż. Poeta posługuje się łączeniem odpowiednich wrażeń zmysłowych.
Róża
Symbolizm pojawiający się raz po raz w ogólnoświatowej literaturze. Dzika róża i jej znaczenie.
Utwór jest przykładem nawiązującym do odpowiadającego mu symbolizmu i impresjonizmu. Składa się z cyklu czterech sonetów ukazujących problematykę uniwersalną i filozoficzną. Poeta próbuje sugerować pewne treści poprzez ukazanie sensu utworu poprzez słowo, muzykę bądź też malarstwo. To wszystko staje się zapisem pewnych określonych wrażeń powstałych pod wpływem oglądania krajobrazu. Poeta zachowuje bez wątpienia budowę sonetu. Pierwsze strofy mają niezwykły charakter opisowy. Drugie skłaniają się do refleksji. Dwa pierwsze wersy stanowią swoisty opis zjawiska. Za pomocą słowa poeta rysuje pejzaż. Moment, gdy przyroda budzi się do życia jest niezwykle symbolicznym momentem. Jest to wczesny poranek, w pięknie ułożonych górach, które idealnie odnoszą się do głównego motywu całego utworu. Na plan pierwszy wyłania się krzaczek dzikiej róży oraz limba, będąca obok krzaku. Czuje się w atmosferze unoszącej się samotność, senność i zdumienie. Róża obawia się burzy, bo burza stanowi dla niej niewątpliwe zagrożenie życia. Jest spokojna, ale jest to zachowane niepewnością życia. Spokój róży zakłóca próchniejąca limba. Jest ona bardzo stara, zniszczona i znajdująca się w momencie obumierania.