Oblicze wroga
Wkraczaniu wojsk, tak niemieckich, jak i Armii Czerwonej, towarzyszyły śmierć, rabunki i grabieże. Za wojskami podążali ci, których obciążały zbrodnie popełnione na polskim narodzie. Ludzie aparatu władzy i terroru. Na ziemiach wschodnich byli to przede wszystkim funkcjonariusze NKWD, odpowiedzialni za mordy i masowe wywózki. Niemcy zadomowili się na ziemiach polskich na dłużej. Krwawe pacyfikacje najczęściej były dziełem SS, a patriotyczne podziemie zwalczało w okrutny sposób gestapo. Ci Niemcy, którzy przed wybuchem wojny byli mieszkańcami Polski, ze względu na pochodzenie, automatycznie stawali się obywatelami III Rzeszy. Starannie izolowali się oni od Polaków. Mieli własne sklepy i lokale gastronomiczne. Szyldy "tylko dla Niemców", wywieszano na aptekach, księgarniach i na bramach parków. Okupant uczęszczał do najlepszych kin oraz oddzielnych teatrów. Wrogiem byli również kolaboranci. Niektóre grupy ludności, władze przymusowo wpisały na "niemieckie listy narodowościowe", ale często podpisywano je również z chęci zysku lub zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Armia podziemna. Historia armii podziemnej jest niewielu znana. Przez pól wieku władze polskie czyniły wszystko, aby zapomniano o tych wojownikach. Już podczas oblężenia Warszawy w 11939 roku podjęto pierwsze kroki w celu zorganizowania ruchu oporu. Ani Niemcy, ani Rosjanie nie zdołali złamać polskiego morale. Z powodu braku legalnego rządu w kraju Polacy grupowali się poza jej granicami. Z niewielką pomocą z zagranicy, a nawet bez niej powstała w kraju sieć grup oporu, zjednoczona później pod szyldem Armii Krajowej. Jej struktura organizacyjna pokrywała obszar całego kraju, kilka grup pozostawało niezależnych. Istniały tez jednostki partyzanckie. Akcje podziemia obejmowały akcje sabotażowe i działały, jako grupy wywiadowcze.
Jednym z najbardziej ponurych symboli niemieckiej okupacji były getta, czyli odizolowane murem dzielnice miast, w których Niemcy izolowali ludność żydowską. Getta były w istocie szczególnym rodzajem więzień. Ich mieszkańców pozbawiano w praktyce środków do życia, a za opuszczenie terenu getta bez przepustki groziła kara śmierci. Od marca 1941 roku, Żydów można było bezkarnie zabijać, zostali oni, bowiem, wraz z Cyganami, wyjęci spod opieki prawa. Kara śmierci groziła zaś wszystkim tym, którzy decydowali się na pomoc i ukrywanie Żydów. W getcie, bardzo często można było natknąć się na osoby kalekie, chore kalekie i bezdomne.