Okres luterański
W Donie tej utworzył się nowy zespół prasłowiański, z którego rozwinął się krąg ludów słowiańskich, wstępujących na arenę dziejów około 500 roku przed naszą erą. Początków jego należy szukać w kulturze łużyckiej. Ślady tego ludu stwierdzono również na Rzeszowszczyźnie. W środkowej fazie okresu Luterańskiego nasunęli się tu Celtowie. Brak jest jednakże odpowiednich materiałów, wskazujących na długotrwałe zasiedlenie celtyckie, gdyż odnaleziono tylko jedno naczynie z granitu, w okolicach Boguchwały. Przy końcu okresu laterańskiego, kultura celtycka zaczyna chylić się ku upadkowi. Następuje to w wyniku podbicia terenów przez Rzymian. W okresie rzymskim w rejonie rzeszowskim istniało gęste osadnictwo. Odnalezione stanowiska reprezentowane są głównie przez cmentarzyska, groby i osady. Cmentarzyska są płaskie i niewidoczne na powierzchni terenu. Do niezwykłych odkryć należy kurhan z Łukowscy, ze szczątkami ciałopalenia i ceramiki. Jedyny grób szkieletowy znany jest z Trześni. Wspomnieć trzeba również o monetach rzymskich, stanowiących dowód rozwijającego się handlu.
Praludzie późnego plejstocenu Zapewne człowiek heiclelberski dał początek neandertalczykowi, gatunkowi zamieszkującemu Europę i Zachodnią Azję miedzy 230 a 28 tysięcy lat temu. Neandertalczycy byli bardzo masywnie zbudowani i przystosowani do życia w klimacie lądowym. Żywili się mięsem upolowanych zwierząt i zamieszkiwali jaskinie. Ich mózg dorównywał wielkością naszemu, ale ich kultura była uboga i prawie do końca trwania gatunku nie wykazywała żadnych innowacji. Nie znamy świadectw sztuki, ani zdobnictwa neandertalczyka. Przypuszcza się, że nie posługiwali się oni mową o złożoności porównywalnej z ludzką. Z drugiej jednak strony wiadomo, że opiekowali się oni okaleczonymi pobratymcami, a także grzebali zmarłych. Przypisuje się im także wiarę w życie pozagrobowe. Dane genetyczne wskazują, że neandertalczyk był gatunkiem odrębnym od naszego. Różnił się poziomem kulturalnym procesem myślowym, choć miał też wiele cech wspólnych z dzisiejszym człowiekiem. Pradzieje Ziemi Rzeszowskiej i nie tylko.
Nie chodzą już też podparte na płaskich dłoniach, lecz na kłykciach. Z czasem wzmocniły tę tendencje i stały się naziemnymi dwunożnymi. W linii rozwojowej człowieka doszło do fuzji centrycznej dwóch małpich chromosomów w chromosom szóstej pary. Pradzieje Ziemi Rzeszowskiej i nie tylko.