Ostateczna granica
Ostateczne wytyczenie granicy polsko-niemieckiej mogło nastąpić dopiero po plebiscytach w okręgach kwidzyńskim, olsztyńskim i opolskim. Podział tej granicy w terenie został powierzony komisji polsko-niemieckiej pod jurysdykcją francuskiego generała Charlesa Duponta , która zakończyła swoje prace w 1924 roku, po czym 27. stycznia 1926 r. zawarto odpowiedni układ polsko-niemiecki. Granica z Niemcami była najdłuższą, a zarazem najmniej sprzyjającą granicą Polski. Wynosiła 1912 km, czyli 34,5 % całości granic, w tym na granicę zachodnią przypadało 1305 km, czyli 23,5 %, zaś na granicę z Prusami wschodnimi 607 km, czyli 11 %. Wybrzeże stanowiło około 140 km i pozbawione było portu. Granica była nienaturalna i pretensjonalnie powyginana.Traktat pokojowy z Niemcami został podpisany w Wersalu pod Paryżem 28. czerwca 1919 roku, a w życie wszedł 10. stycznia roku 1920. Jego art. 87. zastrzegał tzw. Głównym Mocarstwom Sprzymierzonym i Stowarzyszonym (Wielkiej Brytanii, Francji, Italii, Japonii i Stanom Zjednoczonym Ameryki) prawo ustalenia pozostałych granic Polski. Równocześnie zmuszono Polskę do podpisania traktatu z pięcioma Głównymi Mocarstwami Sprzymierzonymi i Stowarzyszonymi, zwanego nieściśle Traktatem Mniejszościowym, ponieważ jego część pierwsza zobowiązywała Polskę do sprawiedliwego traktowania mniejszości narodowych i religijnych (część druga zawierała postanowienia o charakterze handlowo-politycznym).
Traktaty mniejszościowe narzucono, prócz Polski, również Czechosłowacji, Grecji, Jugosławii i Rumunii, ponadto zaś przepisy w sprawie ochrony praw mniejszości były zawarte w traktatach pokojowych z Austrią, Bułgarią, Turcją i Węgrami. Natomiast na Niemcy nie nałożono zobowiązań w dziedzinie ochrony mniejszości.Występując przeciwko Traktatowi Mniejszościowemu, premier Paderewski podkreślił wobec przedstawicieli Głównych Mocarstw, iż "naród polski nie zapomniał; że rozbiór Polski był skutkiem interwencji obcych mocarstw w sprawie jej mniejszości religijnych i bolesne to wspomnienie każe Polsce obawiać się mieszania się zagranicy do jej spraw wewnętrznych bardziej niż czegokolwiek innego." Paderewski domagał się przede wszystkim, aby jednakowe zobowiązania nałożono na Niemcy, jednak to nie nastąpiło. 29. maja 1919 r. rząd niemiecki złożył w nocie do Mocarstw Sprzymierzonych i Stowarzyszonych jednostronną deklarację, że "Niemcy są zdecydowane traktować obcoplemienne mniejszości na swoim terytorium według tych samych praw", tzn. według zasad wyrażonych w traktatach mniejszościowych.