Ożywienie osadnictwa
Od wieku VII na terenach rzeszowskich widoczne jest ożywienie osadnictwa, czego dowodem są osady otwarte typu wiejskiego. W tym czasie powstają też grody obronne znane z Wietrzna, Jasła i Brzezowej. Zamieszkiwali tu Chorwaci i Lędzianie. Powstanie w IX wieku państwa Wiślan, doprowadziło do włączenia dzisiejszych terenów rzeszowskich w obręb granic kraju. Zabytki archeologiczne pochodzące z tamtego okresu to głównie ceramika. Jest ona lepiona ręcznie, górą jedynie obtaczana na krążku garncarskim. Zdobienie naczyń jest ubogie, ogranicza się do linii falistej, wykonanej przy pomocy zębnego grzebienia. W świetle uzyskanych materiałów można stwierdzić, że mieszkańcy tych ziem zajmowali się: rolnictwem, hodowlą i rzemiosłem. Okres wczesnopiastowski znany jest z osad, grodzisk, cmentarzysk i innych luźnych znalezisk. Wykopalisko na wzgórzu zamkowym ujawniło gród z XI wieku. Odkryto w jego obrębie szereg chat, ziemianek, budowlę monumentalną, rotundę i kaplicę zamkową.
Wczesny Homo Pierwsi przedstawiciele naszego rodzaju pojawili się około 2,5 milionów lat temu w Afryce wschodniej. Najprymitywniejsza forma, podobna do keniantropa otrzymała nazwę Homo rudolfensis masywnymi, człowiek zręczny, czyli Homo habillis miał większy mózg, niż szympansy i australopiteki, mniejsze zęby, oraz delikatniejszy szkielet, w tym krótsze kończyny górne, przystosowane do precyzyjnej manipulacji. Wytwarzał już prymitywne narzędzia. Prawie dwa miliony lat temu na początku plejstocenu, czyli epoki lodowcowej po raz pierwszy praludzie opuścili Afrykę i przez Bliski Wschód dotarli do Azji. Ich szczątki znane są z Gruzji, Chin i Indonezji. W Azji Południowo -Wschodniej przetrwały one, aż do schyłku epoki lodowcowej. Dysponowały one narzędziami kamiennymi, zwłaszcza tak zwanymi pięściakami i posługiwały się ogniem. Zaczynała się tendencja do wydłużania kończyn dolnych i wysmuklenia całej sylwetki, co wydaje się przystosowaniem do dalekich marszów. Pradzieje Ziemi Rzeszowskiej i nie tylko.
Mioceńskie człekokształtne obejmują miedzy innymi afrykańskie i azjatyckie ramopiteki, które w latach 60 XX wieku uważane były za najstarsze homonimy. Dziś jednak wiemy, że były przodkami orangutanów. W drugiej połowie miocenu w Afryce rozdzieliły się drogi ewolucyjne goryli i szympansów, a wkrótce od gałęzi szampańskiej odłączyły się człowiekowate, czyli Hominidy. Afrykańskie małpy człekokształtne spędzają mniej czasu na drzewach niż azjatyckie. W przypadku goryli wynika to z ich potężnej budowy ciała.