Piramidy
Na polecenie Ptolemeusza I architekt Sostratos zaprojektował latarnię morską, która miała oświetlać wybrzeże Aleksandrii. Górowała ona nad wejściem do Portus Magnus. Zachwyt starożytnych nad tą budowlą jest zrozumiały, zważywszy na fakt, że stanowiła ona wówczas najwyższy budynek na świecie o krótszej podstawie niż wysokości. Dziś badacze przypuszczają, że latarnia mogła mieć od 115 do 150 metrów wysokości. Był to swoisty antyczny wieżowiec, nie dziwi zatem sława, którą cieszyła się budowla. Budowę rozpoczęto ok. 280 r. p.n.e. za panowania Ptolemeusza I, prace trwały mniej więcej dwadzieścia lat i zakończenie budowy przypadło na panowanie - Ptolemeusza II. Na szczycie wieży każdego wieczora rozpalano ogień - chrust potrzebny do utrzymania płomienia był prawdopodobnie dostarczany na grzbietach osłów, a następnie, na sam szczyt, przez tragarzy. Dzięki systemowi luster, światło było odbijane i widoczne z odległości kilkudziesięciu kilometrów. Latarnia kilkakrotnie ulegała zniszczeniu, zniknęła całkowicie, gdy w XV wieku na pozostałym po niej gruzowisku zbudowano fort - obecnie znajduje się tutaj muzeum morskie.
Monumentalne grobowce z regularnych bloków wapienia, zaskakiwały odkrywców już od pierwszego spojrzenia. Pnące się ku niebiosom piramidy, zawierające zmumifikowane zwłoki dawno zmarłych władców, faraonów, wydawały się być dziełem nie ludzi, a bogów. Do dziś naukowcy nie ustalili z pewnością, w jaki sposób ciężkie kamienne bloki były transportowane i układane z taką dokładnością, że do dziś dnia szpary pomiędzy nimi są na tyle niewielkie, by nie dało się wcisnąć pomiędzy nie szpilki. Najlepiej znane są piramidy z miejscowości Giza, zaś spośród nich najczęściej wymienia się piramidę Cheopsa (wedle innych zapisów: Chefrena). Potężne te budowle są niejako wizytówką Egiptu jako kraju turystycznego i jego najłatwiej rozpoznawalnym symbolem. Wewnętrzne ściany piramid pokryte są osobliwymi malunkami i tak zwanym pismem hieroglificznym - rozszyfrowana ich treść składa się na Teksty Piramid, święte pisma, w których zawarty jest szereg wskazówek dla duszy zmarłego faraona, umożliwiający mu bezpieczne przejście przez rozliczne bramy, wiodące do podziemnego świata umarłych.
Uległ zniszczeniu w wyniku pożaru w 426 r. n.e. Dziś znamy jedynie rzymskie kopie posągu oraz opisy literackie, pozwalające na częściową rekonstrukcję. Kolos mierzył ok. 13 metrów, nie była to zatem zwykła rzeźba lecz prawdziwa budowla mieniąca się złotem i bielą kości słoniowej. Zeus został przedstawiony na tronie z cedrowo-hebanowego drewna, z wieńcem laurowym na głowie oraz boginią Nike w jednej i berle w drugiej ręce.