Plan eksterminacji
Według planów hitlerowskich, ludność polska miała być z ziem wcielonych do Rzeszy wyparta całkowicie. Od października roku 1939 do maja roku 1940 rozstrzelano kilkanaście tysięcy przedstawicieli inteligencji zaangażowanych poprzednio w działalność patriotyczno-antyniemiecką. Wymierzano nieludzkie kary za najmniejsze, często wyimaginowane przewinienia. Wszystkie szkoły polskie zamknięto, dzieci polskie pozbawiono możności nauki lub skierowano do specjalnych szkół (deutsche Schulen für polnische Kinder), w których uczono przede wszystkim posłuszeństwa i czci dla Niemców. Od 12. roku życia zmuszano do pracy. Sparaliżowano życie religijne przez zamknięcie większości kościołów i aresztowanie księży. Nie powstrzymano się przed małostkowymi prześladowaniami (np. nakaz kłaniania się umundurowanym Niemcom).W Polsce środkowej utworzono na mocy dekretu Hitlera z 12. października 1939 r. "Generalne Gubernatorstwo na okupowanych obszarach polskich." Przesiedlenia Niemców z Generalnego Gubernatorstwa na ziemie wcielone do Rzeszy dokonywane do połowy 1941 r. wskazują, że mniej więcej do wybuchu wojny z ZSRR Niemcy nie byli pewni przyszłości tego obszaru. Później natomiast próbowali odwrócić tę politykę, przystępując w listopadzie 1942 r. do wysiedlania Polaków z Zamojszczyzny i do osadzania tam Niemców etnicznych z Besarabii.
Prawie całkowicie hitlerowcy wymordowali Żydów, stanowiących ponad 10 procent ludności przedwojennej Polski (według oficjalnej statystyki obejmującej tylko Żydów wyznaniowych). Zagłada Żydów przyniosła znacznej części Polaków zysk materialny, przede wszystkim w postaci przejęcia opustoszałych domów i mieszkań. Za różne, nieraz drobne usługi, bogatsi Żydzi płacili wysoko: za bochenek chleba można było dostać brylant. Nierzadkie było zwyczajne rabowanie Żydów przez ludzi bez sumienia, ponieważ występki wobec nich nie były karalne, gdyż ex definitio byli oni wyjęci spod prawa. Między zagładą Żydów a prześladowaniem Polaków przez hitlerowców zachodziła zasadnicza różnica, którą w Polsce, zwłaszcza od połowy lat sześćdziesiątych, kłamliwie tuszowano. Stawianie na jednym poziomie losu Żydów i Polaków było bluźnierstwem. Zabijano lub zsyłano do obozów koncentracyjnych Polaków, którzy według barbarzyńskich pojęć hitlerowskich dopuścili się występku, a więc tych, którzy udzielali się przed wojną w duchu antyniemieckim lub w czasie wojny uczestniczyli w konspiracji albo sabotażu, czy też trudnili się nielegalnym - wedle przepisów okupacyjnych - handlem.