Polityka hitlera
Polityka Führera wobec Polski była od początku jasna. Już 12 września 1939 roku w Kwaterze Głównej padło określenie Volkstums-Ausrottung ("Wyniszczenie narodowe"). Przewidywano:
- wcielenie do Rzeszy tzw. marchii wschodnich sprzed roku 1919;
- stworzenie odrębnej prowincji dla ludności obcej z siedzibą w Krakowie;
- osadzenie między Wisłą a Bugiem ludności żydowskiej;
- zbudowanie potężnego wału wschodniego (Ostwall) na linii Wisły;
- wyodrębnienie ludności pochodzenia robotniczego oraz inteligenckiego (ta ostatnia, licząca 3% populacji kraju, miała być unieszkodliwiona (unschädlich gemacht), czyli przekazana do obozów koncentracyjnych).Przywódcy polskiej mniejszości narodowej w Niemczech już na początku wojny zostali wysłani do obozów koncentracyjnych.Przed wybuchem wojny Hitler planował stworzenie z terytoriów między Bugiem a planowaną nową granicą wschodnią Rzeszy "państwowej resztówki polskiej" (polnischer Reststaat), ale w końcu zwyciężył pragmatyzm. Już dnia 1 września 1939 Albert Forster, jako tymczasowa głowa Wolnego Miasta Gdańska, zniósł jego konstytucję, przejął pełną władzę ustawodawczą i wykonawczą, a następnie ogłosił Wolne Miasto częścią Rzeszy. Dnia 8 października Hitler ogłosił wcielenie do Rzeszy ówczesnych zachodnich ziem Polski, nazywając je "wcielonymi ziemiami wschodnimi" (eingegliederte Ostgebiete). Na terenach tych utworzono dwie prowincje: Reichsgau Danzig-Westprussen i Reichsgau Posen (późniejszy Wartheland), natomiast z ziem województwa śląskiego wraz z częścią krakowskiego (okręg żywiecki) i kieleckiego utworzono odrębny Regierungsbezirk Kattowitz. Część województwa warszawskiego (okręg ciechanowski) przyłączono do prowincji Prus Wschodnich, przy czym powiat suwalski został włączony bezpośrednio do rejencji gąbińskiej. Do "kraju Warty" włączono m.in. Kalisz i Łódź. Granica III Rzeszy miała przebiegać na przedmieściach Krakowa i Warszawy. 10 września Hitler podpisał dekret o utworzeniu Generalnej Guberni dla okupowanych ziem polskich (Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete), a na stanowisko generalnego gubernatora powołał Hansa Franka. Instrukcja Führera dla Franka brzmiała: "generalny gubernator winien dać polskiemu narodowi tylko nieznaczne możliwości życia i utrzymać podstawę dla bezpieczeństwa wojskowego".