Postępowanie ratyfikacyjne
Już po zakończeniu postępowania ratyfikacyjnego w organach RFN kierownik zachodnioniemieckiego przedstawicielstwa w Warszawie wyjaśnił stronie polskiej, iż rezolucja pozostaje w zgodzie z układem i nie zmienia jego sensu i treści.Jakie było stanowisko Polski wobec rezolucji? Gdyby Polska przyjęła rezolucję do wiadomości i wyraziła na nią zgodę, dokument ten byłby interpretacją wiążącą obie strony. Stało się wręcz przeciwnie. Rząd PRL nie zgodził się na przyjęcie rezolucji jako dokumentu uzupełniającego traktat lub miarodajnego dla jego interpretacji. Opozycja (CDU/SCU) odrzuciła układ z Polską już wkrótce po jego ogłoszeniu, od razu więc zapowiadała się walka polityczna wokół ratyfikacji. Antycypując uchwalenie rezolucji, rząd PRL jasno oświadczył, iż wyłącznie układ jest podstawą do normalizacji stosunków z RFN i tylko układ jest aktem wiążącym obie strony. Rząd PRL nie przyjął rezolucji, nie jest więc ona kontekstem, w jakim należy interpretować umowę międzynarodową. Interpretacja układu PRL-RFN z 7 grudnia 1970 dokonana w rezolucji Bundestagu nie jest więc wykładnią autentyczną, tj. uzgodnioną między stronami, ale tylko i wyłącznie jednostronną wykładnią RFN.
Posunięciem, które opozycja uznała za wystarczające by zaprzestać walki przeciwko układom, było uchwalenie przez Bundestag rezolucji (uchwały, Entschliessung), formułującej szereg poglądów na politykę zagraniczną RFN i treść układów podpisanych z ZSRR i PRL. Rezolucja została przyjęta na wniosek wszystkich trzech frakcji (CDU/CSU, SPD i FDP) jednocześnie z uchwaleniem ustaw ratyfikacyjnych. Za rezolucją w dniu 17 maja 1972 r. głosowało 491 posłów, a tylko 5 wstrzymało się od głosu; nikt nie głosował przeciwko rezolucji. Pierwotnie rezolucja miała pozwolić opozycji pozytywnie poprzeć ratyfikację, ostatecznie jednak CDU/CSU postanowiła powstrzymać się od głosowania, lecz ceną tej procedury pozostała wspomniana rezolucja.Jako akt parlamentu, przyjęty następnie przez Bundesrat, rezolucja daje wyraz interpretacji układów, której autorstwo należy do obu izb prawodawczych. Rząd przyjął rezolucję, traktując ją jako środek pozwalający zlikwidować kryzys ratyfikacyjny. Rezolucja nie ma jednak ani rangi, ani mocy ustawy federalnej, ponieważ jest tekstem odrębnym w stosunku do każdej z obu ustaw ratyfikacyjnych. Mimo to, rezolucja jest dokumentem RFN jako kontrahenta ZSRR i PRL, bez względu ma to, jaki organ ją uchwalił. Jako dokument państwowy przekazana została rządowi ZSRR, a także mocarstwom zachodnim.