Powstanie
Mimo swych niedostatków zarówno dla współczesnych, jak i dla wielu późniejszych pokoleń powstanie kościuszkowskie stało się wielką lekcją patriotyzmu i konieczności wiązania dążeń niepodległościowych ze społecznymi. Nie wydaje się też, by w tych wewnętrznych trudnościach, w braku energii i determinacji ze strony władz powstańczych, w wahaniach i błędach dowódców leżały główne przyczyny niepowodzenia powstania. Upadek powstania był przede wszystkim wynikiem znanej przewagi militarnej Rosji i Prus. Desperackie starcie rozbrojonej po klęsce drugiego rozbioru Polski z największymi potęgami lądowymi ówczesnej Europy miało niewielkie szanse powodzenia. Zawiodły nadzieje na pomoc zewnętrzną. Nawet życzliwa Polsce Turcja, której losy wiązały się wtedy tak blisko z losami polskimi, nie zdobyła się na poważniejszą demonstrację wojskową, która mogłaby przedłużyć byt powstania. Europa obojętnie patrzyła na upadek powstania, bez większych protestów przyjęła także likwidację państwa polskiego. Rokowania rozbiorowe zainaugurowała już w lecie 1794 r. dyplomacja rosyjska, pruska i austriacka. Austria odgrywała zresztą w tym wypadku mało zaszczytną rolę "szakala" - zachęcając do rozbioru, nie podejmowała otwartej walki z Polakami, a wojska jej wprowadzone na Lubelszczyznę w końcu czerwca w okresie niepowodzeń powstania, kiedy upadek jego zdawał się bliski, zostały wycofane po udanej obronie Warszawy.
Tym skrótem nazywano postać o pełnym brzmieniu Charles Maurice de Talleyrand.Był to człowiek starszy od Napoleona, który jednak żył w okresie jego panowania. Charles Talleyrand był francuskim mężem stanu i zdobywał on ogromną sympatie wśród narodu tego kraju. W wieku trzydziestu kilku lat mianowany został biskupem a rok to tej nominacji opowiedział się po stronie rewolucji, która w jego odczuciu była niezwykle potrzeba Francji. W związku również z powyższymi swoim deklaracjami został on ekskomunikowany i od tego momentu zajął się szeroko rozbudowaną dyplomacją. Przez pewien czas sprawował również urząd ministra do spraw zagranicznych i w tym czasie poparł całkowicie zamach planowany przez Napoleona za co został mianowany tytułem książęcym. Po pewnym czasie tok jego działań jednak znacznie zmienił swój bieg ponieważ odszedł ze stanowiska ministra i jednocześnie rozpoczął intrygi z Austrią i Rosją. Można powiedzieć, że człowiek ten całkowicie nie dbał o swoją reputację ponieważ historia pamięta go jako człowieka owszem zdolnego do trudnych negocjacji ale również takiego, który nie cofnie się przez niczym i pozbawionym jakichkolwiek zasad.