Śmierć
ŚMIERĆ
Średniowiecze było oswojone ze śmiercią. Publicznie w otoczeniu dworzan umierali władcy, rodzina, na oczach wszystkich konali żebracy. Wielkie zarazy, które przeszły przez Europę znieczuliły ludzi na widok śmierci. Była to dla nich rzecz normalna. Podczas epidemii dżumy w czternastym wieku wedle historyków wymrzeć miała 1/3 kontynentu. O nędzy ciała, które musie umrzeć przypominali kaznodzieje, głosząc ideał ascezy. Dla chrześcijan śmierć miała być wyzwoleniem duszy, bramą do prawdziwego wiecznego życia. Przerażeniu towarzyszyła fascynacją śmiercią. Ludzie średniowiecza szukali również odpowiedzi na pytania co będzie po śmierci i jak wyglądają zaświaty. Odbiciem tych fascynacji jest literatura i sztuka. Medycyna i higiena tej epoki stały na niskim poziomie. Ludzie szybko się starzeli, śmierć była czymś naturalnym. Ludzie widzieli ją na każdym kroku, jednak i tak się jej bali. Z jednej strony byli nią przerażeni, a z drugiej fascynowali się nią. Straszono ludzi śmiercią po to aby godnie żyli, i nie grzeszyli. Najważniejszym celem dla nich było zbawienie. Śmierć była tylko przejściem ze świata żywych do krainy szczęścia. Śmierć wyobrażano sobie jako czterech jeźdźców z Apokalipsy, oraz jako gnijącą kobietę. Pod koniec średniowiecza śmierć była ukazywana jako szkielet z kosą. Wymyślono nawet reguły godnego umierania, jest to tak zwana sztuka umierania.
GROTESKA I ETYMOLOGIA
Pojęciem groteski określa się specyficzną konstrukcję świata przedstawionego w niektórych dziełach literatury czy sztuki. Dla groteski charakterystyczna jest kapryśna, często absurdalna fantastyka, skłonność do deformacji i wyolbrzymiania zjawisk, niejednolitości nastrojów, jest to komizm pomieszany z tragizmem. Zamiłowanie do satyry i prowokacji.
Etymologia to nauka, która bada pochodzenie wyrazów, etymolodzy ustalają między innymi na podstawie budowy wyrazów i śledzenia zmian ich znaczenia, a także porównania słów w różnych językach pokrewnych.