Stanisław Agust
Rządy na ziemiach Polski Stanisława Augusta. Stanisław August Poniatowski władał ziemiami polskimi od 1764 roku do 1795 roku. Jego poprzednikiem był August III Sas. Na świat przyszedł dnia 17 stycznia 1732 roku w Wołczynie. Ze świata odszedł dnia 12 lutego 1798 roku w Petersburgu. Został on wybrany na króla w dniu 7 września 1764 roku w Woli (miejscowość niedaleko Warszawy), ale abdykował 25 listopada 1795 roku w Grodnie. Jego koronacja odbyła się dnia 25 listopada 1764 roku w Warszawie. Odbyło się to w Kolegiacie św. Jana Chrzciciela. Pochowany został natomiast w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela, ale również w Warszawie. Jego ojcem był Stanisław Poniatowski, a matką natomiast była Konstancja Poniatowska. Stanisław II August Poniatowski był królem Polski, wielkim księciem litewskim, ruskim, pruskim, mazowieckim, żmudzkim, kijowskim, wołyńskim, podolskim, podlaskim, inflanckim, smoleńskim, siewierskim, czernihowskim i wiele innych jeszcze tytułów posiadał. Stanisław August Poniatowski podjął się próby reform w państwie polskim. Była to między innymi reforma monetarna. Był on także współautorem wraz z Ignacym Krasickim i Franciszkiem Bohomolcem tygodnika o nazwie "Monitor".
Od wielu lat pomiędzy polskimi historykami toczy się spór- część z nich sądzi, że Słowianie byli autochtonami i zamieszkiwali ziemie obecnej Polski niemal od zawsze, część, że przybyli ok. VI w.n.e.Do dzisiaj nie znaleziono żadnych źródeł, które pozwoliłyby na stanowcze odrzucenie jednej bądź drugiej teorii. Spisana w XIIw. "Kronika" Galla Anonima zawiera mglisty opis początków polskiej państwowości. Dynastii Piastów miał dać początek Piast "Oracz", który zdetronizował złego władcę- Popiela. Następnie rządzili kolejno- Siemowit, Lestek i Siemomysł. Nieco mniej wiarygodny i żyjący później kronikarz- Wincenty Kadłubek twierdził, że początki polskiej państwowości sięgają czasów Starożytnego Rzymu. Według wielu badaczy ok. IX w.n.e. Poszególne regiony Polski zamieszkiwały rozmaite plemiona- Ślężanie na Śląsku, Mazwoszanie na Mazowszu, Pomorzanie na Pomorzu itd. Jednym z najstarszych źródeł opisujących rozłożenie plemion jest "Geograf Bawarski". Organizmy plemienne miały tendencję do łączenia się w coraz większe grupy. Z czasem, aby sprawnie zarządzać dużą grupą ludności, zaistniała konieczność wyboru księcia, początkowo tylko na czas wojny, z czasem na coraz dłuższe okresy.