Kampania wrześniowa
Kampania wrześniowa wykazała po raz pierwszy ogromne znaczenie lotnictwa. Głównym celem jego ataków były miasta, pociągi i kolumny marszowe na drogach, których większość składała się z ogarniętych paniką uchodźców cywilnych. Sparaliżowało to do reszty możliwości manewrowe wojsk polskich. Do większej bitwy doszło pod Kutnem. W niedzielę 17. września do Polski wkroczyła Armia Czerwona pod pretekstem, że państwo polskie przestało istnieć i że jej zamiarem jest wzięcie pod opiekę ludności białoruskiej i ukraińskiej; doszła ona nie do Wisły, jak przewidywał utajniony protokół (datowany na 23. Sierpnia), lecz tylko do Bugu, co zalegalizowano, jak wiadomo, 28. września; ZSRR odstąpił Litwie Wilno. 27. września padła skapitulowała Warszawa. Do historii przeszła obrona półwyspów Westerplatte (do 7. września) i Helu (do 2. października). Walki w kraju ustały 5. października, Polska jednak kontynuowała wojnę. We Francji utworzono nowy rząd, który następnie przebywał w Wielkiej Brytanii.Okupowany obszar Polski podzielili Niemcy na dwie części: zachodnią, którą wcielili do Rzeszy, oraz tzw. Generalne Gubernatorstwo w Polsce środkowej. Wcieleniu uległy ziemie byłego zaboru pruskiego, tzn. Wolne Miasto Gdańsk, Pomorze Gdańskie, Wielkopolska i Górny Śląsk, oraz należące ongiś do zaboru rosyjskiego, ale cenne jako ośrodki przemysłowe: Łódź i Zagłębie Dąbrowskie, jak również graniczący z Prusami Wschodnimi okręg ciechanowski (dekret Hitlera z 8. października 1939 r.).
Wcielenie nie oznaczało nadania wszystkim lub przynajmniej większości mieszkańców tych ziem obywatelstwa Rzeszy. O przyznaniu go Polakom nie było w ogóle mowy, panowała jednak rozbieżność zdań, kogo uznać za Niemca. Forster w okręgu Gdańsk-Prusy Zachodnie, władze pruskie na Górnym Śląsku, a także Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy wypowiadały się za uznaniem za niemiecką możliwie dużej części ludności, natomiast Greiser w okręgu Warty starał się ją jak najbardziej ograniczyć, wprowadził ponadto podział ludności uznanej za niemiecką na dwie, trzy, wreszcie cztery kategorie. Znalazł on w tej sprawie poparcie Himmlera mianowanego 7. października 1939 r. "komisarzem Rzeszy do umocnienia narodowości niemieckiej." Pod jego wpływem na całym obszarze wcielonym do Rzeszy przyjęto - co prawda późno, bo rozporządzeniem z 4. marca 1941 r. - zasadę podziału ludności uznanej za niemiecką na cztery grupy.