Wiążąca deryktywa
Wiążącą dyrektywą przy czynnościach delimitacyjnych i demarkacyjnych było potwierdzenie przez układ zgorzelecki "istniejącej" granicy, tj. jej przebiegu ukształtowanego w oparciu o decyzję konferencji poczdamskiej. Dyrektywa ta miała duże znaczenie w rejonie, w którym układ poczdamski nie sprecyzował biegu linii, mianowicie w rejonie Szczecina, posługując się formułą "bezpośrednio na zachód od Świnoujścia i stamtąd wzdłuż rzeki Odry". Konferencja poczdamska postanowiła, że Szczecin będzie należał do Polski. Stosownie do tej uchwały nieduży obszar położony na zachodnim brzegu Odry w rejonie Szczecina przekazany został Polsce przez zarząd radzieckiej strefy okupacyjnej w 1945 r. Stan ten, zgodny z intencją mocarstw, znalazł wyraz w postanowieniach delimitacyjnych aktu frankfurckiego, protokołach demarkacyjnych i wytyczeniu granicy w terenie. Granica biegnie bezpośrednio na zachód od Świnoujścia, pozostawiając tym samym mały wschodni skrawek wyspy Uznam po stronie polskiej. "Na Zalewie Szczecińskim i Jeziorze Nowowarpieńskim linia granicy przebiega jako prosta nieruchoma linia, łącząca pomocnicze znaki graniczne" (art. 3 § 3 i art. 6 § 2 umowy z 28 października 1969 r. o stosunkach prawnych na wspólnej granicy). Od punktu, w którym linia granicy dochodzi do południowego brzegu Jeziora Nowowarpieńskiego, biegnie ona dalej na południe przez Jezioro Myśliborskie i Stoisko, pozostawiając wsie Dobieszczyn, Stolec i Buk po stronie polskiej, a wieś Schwennenz po stronie NRD.
Układ między PRL a RFN o podstawach normalizacji wzajemnych stosunków został podpisany w Warszawie 18 listopada 1970 r., a sygnowali go ministrowie spraw zagranicznych Polski i Niemiec. Celem podpisania układu kanclerz Willi Brandt przybył do Warszawy. Szefowie obu rządów i ministrowie spraw zagranicznych podpisali układ w dniu 7 grudnia 1970 r. Układ ten, zwany potocznie układem normalizacyjnym PRL-RFN, odnosił się także do kwestii granicy polsko-niemieckiej. Dopiero po zakończeniu rokowań berlińskich rząd federalny przedłożył układy z ZSRR i PRL radzie federalnej (Bundesrat) i parlamentowi federalnemu (Bundestag). Układy bowiem podpadały pod art. 59 § 2 ustawy zasadniczej i tym samym przed ich ratyfikacją przez prezydenta federalnego wymagały zgody lub współdziałania obu izb w formie ustawy.Rząd RFN podkreślał, że poprzez zawarcie traktatu:
- wypędzenia ludności niemieckiej nie zostały uznane za zgodne z prawem;
- nikt nie traci praw, które przysługują mu na mocy obowiązujących w RFN norm prawnych;
- rezygnacja Polski z dalszych roszczeń reparacyjnych została po raz kolejny potwierdzona.