Pasja św. Mateusza

Wilhelm Friedemann Bach Wilhelm Friedemann - zwany był również „Hallskim Bachem”. Wilhelm Friedemann Bach (1710-84) był najstarszym synem J.S. Bacha, mistrzem gry organowej; człowiekiem prowadzącym bujne życie i pełne romantycznych przygód… Uczył się najpierw po kierunkiem ojca, potem zaś w Thomasschule i na uniwersytecie lipskim. Debiutował jako organista w Dreźnie, następnie przeniósł się do Halle w 1746 r. skąd nazwano go „Der Hallaenser Bach” – czyi „Bach hallski”. Następnie ciągle się przeprowadzał, nie miał stałej pracy, występował jako wędrowny muzyk, i nauczyciel muzyki. Od końca lat 70. XVIII w. przebywał najwięcej w Berlinie gdzie zarabiał recitalami organowymi i udzielał lekcji. Komponował: sonaty, fantazje, fugi fortepianowe i organowe, suity i koncerty, oraz cykl polonezów. Pozostawił tylko jedną nie dokończoną operę, poza tym 21 kantat, 9 symfonii, 5 koncertów fortepianowych, 2 koncerty na 2 fortepiany, kilkanaście kameralnych utworów, a także fugi, kanony, preludia chorałowe na organy, kilkadziesiąt utworów fortepianowych solowych (fugi, fantazje, preludia, sonaty). Carl Philipp Emanuel Bach Carl Philips Emanuel Bach – zwany był też “Berlińskim Bachem”. Żył w latach 1714-88, był trzecim synem Jana Sebastiana Bacha, nadwornym klawesynistą Fryderyka II w Berlinie (stąd zwany był „berlińskim Bachem”), zaś potem dyrektorem muzyki kościelnej w Hamburgu. Napisał ponad 200 kompozycji fortepianowych: sonaty, fantazje i koncerty, kilkanaście symfonii, wiele kompozycji kameralnych, pieśni, lub ody na głos solowy z fortepianem i różne kompozycje kościelne. Zdobył rozgłos w Niemczech jako znakomity wirtuoz – pianista, a nawet zyskał większą sławę od ojca w ówczesnych czasach. Jego muzyka była typowa dla muzyki rokokowej, cechowała ją prostota i głębia. Do najciekawszego repertuaru należy Koncert Es –dur na klawesyn i fortepian. Ma on 3 części – Allegro; Larghetto i Presto. Inspirował także wiele poczynań w życiu muzycznym Hamburga gdzie organizował publiczne koncerty co było w tamtych czasach czymś wyjątkowym i komponował. Łącznie skomponował on ok. 210 utworów fortepianowych (wśród nich m.in. „Sonaty pruskie” w 1741 r. i „Sonaty wirtemberskie” – 1743), 52 oncerty fortepianowe, 9 koncertów na inne instrumenty (m.in. Koncert wiolonczelowy a-moll). Johann Christian Bach Johann Christian – inaczej określany był jako „Londyński Bach” . Johann Christian Bach (1735-1782) był najmłodszym synem J. S. Bacha i kształcił się pod kierunkiem ojca i starszego brata C. Ph. Emanuela, uzupełniał też studia w Bolonii, gdzie po przejściu na katolicyzm został organistą w katedrze Mediolańskiej, zaś w 1762 r. przeniósł się do Londynu na stanowisko nadwornego muzyka królowej brytyjskiej gdzie zasłużył się jako organizator koncertów symfonicznych; stał się dzięki temu twórcą nowego stylu instrumentalnego i wzorem dla Mozarta w czasie jego pobytu w Londynie. J. Ch. Bach reprezentował styl włoski, co słychać głównie w jego operach. Komponował sonaty, koncerty fortepianowe, symfonie, kwartety z fletem, arie wokalne. J. Ch. Bach wiele zdziałał dla rozwoju nowych form muzyki orkiestrowej – symfonii i uwertury, stosował on instrumenty dęte drewniane. Symfonia B-dur jest najbardziej dojrzałym utworem J.Ch. Bacha. Pozatym 12 oper (m.in. Orione – z 1763 r.; Zenaida – 1763; Temistocle -1772; Lucio Silla -1776; Amadis des gaules – 1779); 49 symfonii; 13 uwertur; 37 koncertów fortepianowych.